علیرضا تغابنی

علیرضا تغابنی، دفتر معماری Next Office را در سال 2009 تأسیس کرد. او نقاش است و دارای مدرک دکترای معماری است که مکرراً با مجلات و مجلات معماری و شهرسازی ایران همکاری می کند، مدرس و شریک مرکز معماری معاصر، یک موسسه خصوصی در تهران است که یک برنامه آموزشی جایگزین معماری ارائه می دهد.

دفتر دیگر، مستقر در تهران، با هدف ارائه جایگزینی معاصر برای معماری سنتی ایران، پاسخگوی شرایط آب و هوایی، بافت اقتصادی، اجتماعی سیاسی و فرهنگی هر پروژه است. کار این دفتر از خانه های تک خانواده تا مجتمع های مسکونی، تجاری و با کاربری مختلط در مقیاس بزرگ تا طرح های جامع شهری را شامل می شود. در طول دهه گذشته، این عمل برنده چندین جایزه معمار، یک جایزه معتبر ملی معماری در ایران است که هر ساله برگزار می شود، و آن را به یکی از برترین روش های برنده جوایز در کشور تبدیل کرده است

علیرضا تغابنی تاکنون بیش از چهل پروژه طراحی کرده و در همین راستا توانسته جوایز معماری متعددی کسب کند. از جمله آنها می توانیم به کسب رتبه اول در دو دوره از جایزه بزرگ معمار (ویلایی برای یک دوست در سال ۱۳۸۷ و ویلای امیر در سال ۱۳۹۰)، رتبه دوم جایزه بزرگ معمار (ویلای کوهسار در سال ۱۳۹۱)، رتبه اول مسابقه طراحی نما (ساختمان ۹۳ تهران‌پارس در سال ۱۳۸۸) و فینالیست شدن در فستیوال معماری بارسلونا (ساختمان نظام مهندسی قزوین در سال ۱۳۹۰) اشاره کنیم. اما  یکی از برجسته ترین و تاثیرگذارترین آثار وی طراحی خانه شریفی هاست که در ادامه این مطلب، آن را بررسی خواهیم کرد.

برخی از پروژه های علیرضا تغابنی

• مسکونی گراندو زعفرانیه

در کشور ایران به دلایل اقتصادی و اجتماعی، بخشی از معماری مسکونی که در آن ساختمان ها به عنوان دارایی سرمایه گذاری ساخته و به فروش می رسند، با مسائلی درگیر است. یک سو ناشی از خود پروژه است که تحت فشار بازار سرمایه حداکثر استفاده از مساحت تلاش می کند. از تمام فضاهای آن استفاده کنید. از سوی دیگر، برای تمایز با سایرین حتی اگر فقط از نظر ظاهری باشد، ساختمان به سمت چین خوردگی و در نهایت زینتی گرایش دارد. این روکش تزیینی که یکی از وجوه بارز کیچ (هنر آشغال) است، بر فضای ساخت و ساز تهران و به تبع آن شهرهای دیگر تأثیر گذاشته است. یکی از عوارض این تورم از داخل و پر زرق و برق، تفاوت لمپن موجود بین نمای اصلی و سایر نماهای جانبی ساختمان است. این تفاوت یک چیز باعث ایجاد نوعی ناهنجاری در ساختمان می شود که باعث می شود منظر شهری به صورت دسته ای نیمه برهنه و نیمه تزئین شده نشان داده شود. اما این جدایی و تمایز کامل فضای داخلی و نما منجر به عدم انسجام فضایی می شود. در پروژه گراندو (مسکونی سعدآباد) به دنبال یافتن راه حلی جایگزین برای این بازاری است که مشتاق مصرف کیچ با دو بعدی سازی ساختمان ها و تضاد بین نمای اصلی و سایر نماها است. پروژه گراندو (سعدآباد_مسکونی) دو حفره اصلی در نماها را در نمودار پلانیمتری خود ارزش گذاری می کند، اولی در نمای اصلی قرار دارد تا درخت موجود در مرز بین کوچه و ساختمان را در بر بگیرد و دیگری فضای خالی پاسیو جانبی است.

این موضوع که بر پایه ی باطله بیرون و داخل پروژه که از دیوارهای داخلی امتداد یافته تا نمای اصلی می آید، یک زیبایی شناسی را مطرح می کند. نه تنها نوعی مجسمه سازی معاصر را بر اساس عناصر معماری مدرن مانند سطح، خط و برش ایجاد می کند. بین آنها که درون پروژه را با بیرون منسجم می کند، می تواند جایگزینی برای کیچ نئوکلاسیک باشد که کل کوچه را در برگرفته است.